Weterani – strażacy w działaniach poza granicami kraju

Obchodzony 4 maja Dzień Strażaka jest okazją do przypomnienia, że w szeregach Państwowej Straży Pożarnej mamy również weteranów. Strażacy – weterani brali udział w działaniach ratowniczych poza granicami kraju w ramach funkcjonujących systemów ochrony ludności Unii Europejskiej oraz ONZ. Działania, o których mowa związane były między innymi z akcjami poszukiwawczo – ratowniczymi po trzęsieniach ziemi, gaszeniem pożarów lasów, likwidacją skutków powodzi oraz akcjami humanitarnymi. Celem tych działań było przede wszystkim poszukiwanie osób zaginionych, udzielanie pomocy medycznej, psychologicznej oraz materialnej.

Zgodnie z Ustawą o weteranach działań poza granicami państwa, weteranem działań poza granicami państwa może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej.  łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni. Status weterana przyznawany jest na wniosek funkcjonariusza przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Zgodnie z przywołaną powyżej Ustawą podstawą do ubiegania się przez funkcjonariusza PSP o przyznanie statusu weterana są odpowiedni wniosek, zaświadczenie wydane przez Komendanta Głównego PSP oraz zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego.

W roku 2013 Komenda Główna PSP opracowała dokument: „Procedura dotyczącą zasad wydawania przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej zaświadczeń dokumentujących uczestnictwo w działaniach ratowniczych poza granicami państwa osobom ubiegającym się o przyznanie statusu weterana”. Na chwilę obecną jest 15 strażaków weteranów.

W ramach działań poza granicami państwa strażacy Państwowej Straży Pożarnej brali udział w następujących działaniach ratowniczych, akcjach poszukiwawczo – ratowniczych i akcjach humanitarnych:

  • Wojna na Bałkanach, 1999,
  • Turcja, trzęsienie ziemi,1999,
  • Węgry, powódź, 2000,
  • Rumunia, powódź, 2000,
  • Indie, trzęsienie ziemi, 2001,
  • Ukraina, powódź, 2001,
  • Niemcy, powódź, 2002,
  • Czechy, powódź, 2002,
  • Ukraina, pomoc medyczna dla ofiar wypadku lotniczego we Lwowie, 2002,
  • Algieria, trzęsienie ziemi, 2003,
  • Iran, trzęsienie ziemi, 2003,
  • Sri Lanka/Sumatra dostarczenie poszkodowanym po tsunami leków, sprzętu medycznego
    i koców, 2004-2005,
  • Pakistan, trzęsienie ziemi, 2005,
  • Indonezja, trzęsienie ziemi, 2006,
  • Bułgaria, organizacja transportu pomocy humanitarnej dla poszkodowanych w powodzi, 2006
  • Macedonia, pomoc rzeczowa (sprzęt gaśniczy) dla ratowników walczących z pożarami lasów, 2007,
  • Ukraina, powódź, 2008,
  • Rumunia, transport pomocy rzeczowej, głównie sprzętu przeciwpowodziowego dla poszkodowanych w powodzi, 2008,
  • Gruzja, transport darów dla poszkodowanych w konflikcie zbrojnym, 2008,
  • Tajwan, transport na lotnisko w Pradze środków dezynfekcyjnych przekazanych przez PCK dla poszkodowanych w wyniku tajfunu Morakoot, 2009,
  • Albania, transport pomocy rzeczowej dla poszkodowanych w powodzi, 2010,
  • Czarnogóra, powódź, 2010,
  • Haiti, trzęsienie ziemi, 2010,
  • Albania, transport pomocy rzeczowej dla poszkodowanych w powodzi, 2010,
  • Federacja Rosyjska, pożary lasów, 2010,
  • Bułgaria, pomoc rzeczowa po powodzi, 2012,
  • Czechy, powódź, 2013,
  • Słowenia, brak energii, 2014,
  • Bośnia i Hercegowina, powódź, 2014,
  • Ukraina, transport pomocy humanitarnej dla ludności poszkodowanej w związku z niepokojami społecznymi po konflikcie na Krymie, 2014 i 2015,
  • Nepal, trzęsienie ziemi, 2015,
  • Tunezja, wsparcie psychologiczne po zamachu terrorystycznym, 2015,
  • Niemcy, migracja ludności, transport pomocy humanitarnej, 2015,
  • Węgry, migracja ludności, transport pomocy humanitarnej, 2015.
  • Szwecja, gaszenie pożarów lasów, 2018.

Krótkie opisy niektórych działań poza granicami kraju, w których udział brali obecni weterani – strażacy PSP:

Pomoc humanitarna dla uchodźców z Kosowa w Albanii 29.04-16.08.1999 r.

W latach 1996-1999 doszło do konfliktu zbrojnego pomiędzy Armią Wyzwolenia Kosowa (UCK) a wojskowymi i policyjnymi oddziałami Serbii i Czarnogóry. Podczas konfliktu obie strony dopuszczały się aktów przemocy wobec ludności cywilnej, co przyczyniło się m.in. do jej znacznej emigracji. W czasie działań wojennych w okresie od marca 1998 r. do kwietnia 1999 r., z regionu uciekło lub zostało wypędzonych około 850 tysięcy Albańczyków. Większość z nich udało się do Albanii, Czarnogóry oraz Macedonii, gdzie pomoc zapewniał im UNHCR (Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców – United Nations High Commissioner for Refugees) wraz z innymi organizacjami humanitarnymi. W ramach międzynarodowej pomocy do Albanii wysłany został zespół ratowniczy, którego głównym zadaniem było stworzenie szpitala polowego w obozie dla uchodźców. W prowadzonej misji udział brało ponad 100 osób w ramach 4 zmian. W skład zespołu ratowniczego wchodzili lekarze Polskiej Misji Medycznej oraz strażacy Państwowej Straży Pożarnej, w tym członkowie Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Turcji, 18-27.08.1999 r. oraz 13-16.11.1999 r.

17 sierpnia 1999 r.  o godz. 3.10 czasu lokalnego, północno – zachodnią Turcję nawiedziło trzęsienie ziemi. Wstrząs miał siłę 7,4 w otwartej skali Richtera. Epicentrum znajdowało się w pobliżu liczącego ponad 195 000 mieszkańców miasta Izmit. Drgania były jednak odczuwalne nawet w odległości 320 km. Kataklizm objął najbardziej zaludniony i najbardziej rozwinięty gospodarczo region w Turcji. Jego skutki były katastrofalne. Zawaliło się co najmniej 20 000 budynków, około 600 000 osób zostało bez dachu nad głową, 50 000 odniosło poważne obrażenia, a 17 000 tysięcy zginęło.

12 listopada 1999 r. około godziny 18:57 miało miejsce trzęsienie ziemi o sile 7.2 w skali Richtera i którego epicentrum znajdowało się w odległości 100 km na wschód od miasta Düzce w północno-zachodniej Turcji. Trzęsienie ziemi w Düzce było drugim tak silnym trzęsieniem, które nawiedziło Turcję w 1999 roku. W wyniku trzęsienia śmierć poniosło ponad 894 osoby, a 4948 osób zostało rannych.

W ramach międzynarodowej pomocy ratowniczej do Turcji wysłana została Małopolska Grupa Poszukiwawczo Ratownicza.  W sierpniu 1999 r. do działań skierowano zespół ratowniczy w składzie 14 osób w tym 3 przewodników psów ratowniczych. Na miejscu MGPR prowadził działania w miejscowości Cinarcik.

Do działań ratowniczych po trzęsieniu ziemi w listopadzie 1999 r. do Turcji wysłano zespół ratowniczy składający się z Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej oraz Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej z Gdańska. Zespół w składzie 48 osób prowadził działania w najbardziej zniszczonym mieście Düzce.

Działania ratownicze podczas powodzi w Rumunii, 21 – 28.04.2000 r.

Ulewne deszcze i topniejący śnieg wiosną 2000 roku spowodowały gwałtowny przybór wód w rzekach Europy Środkowej. W najgorszej sytuacji znaleźli się mieszkańcy Węgier i Rumunii. Większość rzek wschodniej części Węgier oraz na pograniczu węgiersko – rumuńskim przekroczyła stany alarmowe, pod wodą znalazło się ponad 300 tysięcy hektarów ziemi. Na Węgrzech zginęło 7 osób, natomiast w Rumuni 6 osób. Ewakuowano tysiące mieszkańców rejonu dorzecza Dunaju i Cisy. Rumunia zwróciła się do NATO o pomoc w zwalczaniu skutków powodzi, najgorszej jaka nawiedziła ten kraj od 30 lat. Rząd Polski podjął decyzję o udzieleniu pomocy krajom najbardziej dotkniętych skutkami powodzi. Na Węgry wysłano kompanię przeciwpowodziową ze Szkoły Aspirantów Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie, składającą się w większości z kadetów. Główne działania prowadzone przez zespół ratowniczy związane były z umacnianiem wałów przeciwpowodziowych i pomoc w ewakuacji ludzi z zagrożonych terenów. Do Rumuni wysłano zespół ratowniczy z Nowego Sącza. W jego skład weszli ratownicy Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej. Oprócz pomocy w likwidacji skutków powodzi, zespól prowadził dystrybucję pomocy humanitarnej dla poszkodowanych mieszkańców regionu.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Indiach, 31.01 – 8.02.2001 r.

26 stycznia 2001 r około 08:46 czasu lokalnego w stanie  Gujarat wystąpiło trzęsienie ziemi, które spowodowało śmierć około 20 000 osób, a rannych zostało 167 000 osób.  Zniszczeniu uległo prawie 400 tysięcy domów. Do działań ratowniczych z Polski wysłano grupę ratowniczą, w skład której weszło 12 strażaków-ratowników (w tym 2 lekarzy) wraz z podstawowym sprzętem ratunkowym i medycznym. Polscy ratownicy pojechali głównie z zadaniem udzielenia pomocy medycznej oraz prowadzenia poszukiwań zasypanych ludzi. Miejscem działań polskich ratowników była miejscowość Ankar.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Iranie, 26.12.2003 r. – 2.01.2004 r.

26 grudnia 2003 roku miasto Bam w prowincji Kerman, w południowo-wschodnim Iranie nawiedziło trzęsienie ziemi. Skutkiem wstrząsu była śmierć blisko 26 tysięcy mieszkańców, liczba rannych sięgnęła 30 tysięcy. Wstrząs o magnitudzie 6.6 wystąpił o godzinie 17:26 czasu irańskiego. Jego epicentrum znajdowało się wówczas w odległości około 10 kilometrów na południowy-zachód od starożytnego miasta Bam. Wstrząs okazał się na tyle silny by około 80 % budynków i infrastruktury w obszarze Bam zostało zniszczone. Jedną z przyczyn dużej śmiertelności wśród mieszkańców było nieprzestrzeganie wśród mieszkańców norm budowlanych podczas wznoszenia budynków mieszkalnych. Miasto prócz głównego wstrząsu nawiedziło jeszcze 29 poważnych wstrząsów wtórnych. Rząd Polski zdecydował się na wysłanie zespołu ratowniczego do pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Do działań skierowano ratowników Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej w składzie 24 osób.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Pakistanie, 11-18.10.2005 r.

Bardzo silne trzęsienie ziemi, które dotknęło w sobotę 8 października 2005 Kaszmir (pogranicze Pakistanu, Indii, Afganistanu i Chin), miało siłę 7,6 w skali Richtera. Wstrząsy rozpoczęły się o godzinie 8:50 czasu lokalnego (03:50 UTC) i trwały przez blisko dwie minuty. Po nich, w przeciągu dziesięciu minut, nastąpiła seria wstrząsów wtórnych. Trzęsienie było odczuwane w Delhi, Islamabadzie, Lahore, Quetcie, Kabulu, Punjabie, Jammu i Kaszmirze oraz obszarach sąsiadujących z nimi. Według oficjalnych danych zginęło 89 000 osób, a ponad 69 000 zostało rannych. W różnych częściach Pakistanu pojawiły się wstrząsy wtórne o sile do 6 stopni, przyczyniając się do zwiększenia liczby ofiar. Największe straty zanotowano w Kaszmirze, gdzie niemal cała pakistańska stolica tego regionu -Muzaffarabad, legła w gruzach. Do działań ratowniczych z Polski wysłano zespół ratowniczy składający się z ratowników Grup Poszukiwawczo Ratowniczych z Nowego Sącza i Gdańska oraz lekarzy Polskiej Misji Medycznej. W miejscowości Balakot polscy ratownicy prowadzili działania poszukiwawczo ratownicze na zniszczonych i zawalonych budynkach, a w ramach uruchomionego ambulatorium polowego udzielali pierwszej pomocy medycznej.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Indonezji, 1-15.06.2006 r.

Trzęsienie ziemi o sile 6.3 stopnia w skali Richtera miało miejsce 27 maja 2006 o godzinie 5:54 czasu lokalnego w pobliżu miasta Yogyakarta na Jawie. Według oficjalnych źródeł zginęło 6200 osób, ponad 44 000 zostało rannych a 600 tysięcy osób straciło dach nad głową. Epicentrum znajdowało się w Oceanie Indyjskim około 25 km na południe od Yogyakarty i około 440 kilometrów na wschód od stolicy Indonezji, Dżakarty. Najbardziej ucierpiało miasto Bantul, gdzie zginęło co najmniej dwa tysiące ludzi oraz centrum tego regionu – Yogyakarta, gdzie tysiące budynków legło w gruzach. W ramach międzynarodowej pomocy z Polski wysłano ambulatorium polowe, lekarzy z Polskiej Misji Medycznej oraz 7 strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Wśród członków zespołu znajdowali się ratownicy z Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej. W miejscowości Klaten, gdzie funkcjonowało ambulatorium, udzielano pomocy medycznej osobom poszkodowanym na skutek trzęsienia ziemi.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Haiti, 15-24.01.2010 r.

Trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,3 w skali Richtera, którego epicentrum znajdowało się w odległości ok. 16 km od Port-au-Prince na Haiti. Główny wstrząs nastąpił 12 stycznia 2010 o godz. 16.53 czasu lokalnego (21.53 UTC). Zarejestrowano wiele wstrząsów wtórnych, z których dziesięć przekraczało magnitudę 5 w skali Richtera. Wstrząsy odczuwalne były także w Dominikanie (zajmującej wschodnią część wyspy Haiti), na Kubie, Jamajce
i Bahamach. Potwierdzona liczba ofiar śmiertelnych wyniosła 230 000 osób. Około trzech milionów ludzi odniosło obrażenia lub zostało bez dachu nad głową. Do działań ratowniczych skierowano zespół ratowniczy USAR Poland, w skład którego weszli ratownicy z Małopolskiej Grupy Poszukiwawczo Ratowniczej (24 osoby) oraz ratownicy z Grup Poszukiwawczo Ratowniczych z Warszawy, Poznania, Łodzi i Gdańska. Działania poszukiwawczo ratownicze prowadzone były w stolicy państwa Port-au-Prince. Dodatkowo przeprowadzono wsparcie w zakresie pomocy medycznej w szpitalu polowym w miejscowości Petit-Goave.

Działania ratownicze po trzęsieniu ziemi w Nepalu, 26.04. – 09.05.2015 r.

Trzęsienie ziemi w Nepalu 2015 o sile 7,8 stopni w skali Richtera, które nastąpiło 25 kwietnia 2015 roku o 11:56 czasu lokalnego w nepalskim dystrykcie Lamjung. W jego wyniku śmierć poniosły 8964 osoby, a rannych zostało co najmniej 23 447 osób. Wstrząs główny miał siłę 7,8 stopnia w skali Richtera. Jego epicentrum znajdowało się w dystrykcie Lamjung, 77 km od Katmandu i 75 kilometrów od Pokhary. Hipocentrum znajdowało się na głębokości 18 kilometrów. Około pół godziny po pierwszym wstrząsie odnotowano kolejne o sile 6,6 stopnia w skali Richtera. Łącznie odnotowano 18 wstrząsów. W związku ze skalą tragedii władze Nepalu wystąpiły z prośba o pomoc międzynarodową. Z Polski do Katmandu wysłana została grupa poszukiwawczo-ratownicza w wariancie ciężkim – HUSAR Poland.
Z Warszawy wyleciało 81 ratowników, którzy zabrali 12 psów oraz kilka ton sprzętu. Na miejscu ratownicy prowadzili działania poszukiwawczo – ratownicze a następnie humanitarne. Członkowie komponent medyczny zostali wysłany do miejscowości Barhabise, gdzie w punkcie pomocy medycznej udzielali pomocy osobom rannym podczas trzęsienia ziemi. Strażacy zakończyli swoje działania po 11 dniach, do kraju wrócili samolotami wojskowymi w dwóch turach.

Może Ci się również spodoba